Ne Aşk kaldı ne sevği içimde. Kitabı yokmuş Aşkın...Biz boşyere okumak için uğraşmışız. İnanmak, sevmek...Geceler boşmuş...Biz boşlukta ışık olmuşuz sadece, yalanlara, ihanetlere yol göstermişiz.Sırtımızda başımızın üstünde taşımışız canileri...Kervan olmuşuz, geçemedikleri çölleri rahat aşsınlar diye...
Aşmışlarda ve her zamanki gibi unutulmuşuz...
Unutmasakta biz, unutulmuşuz veee unutmak unutmak. Çıkmasam aylarca şu hizbe odamdan
kimse merak etmez, kimse hatırlamaz ve eminim kimsenin akılına dahi gelmez "Ya bir dostumuz vardı, ne oldu günlerdir yok ortalıkta" diye aramaz sormaz. Aramaz kimse bir işi düşmedikce, sormaz hiç biri unuturlar hemde öyle bir unuturlarki üst üste binlerce kez...
Sizi gördüklerinde eski sevdalarımız derler. Başka başka kollarda gezerken, yabancılara anlatırlar, kahkahalarla gülerler bir zamanlar kutsal dediğiniz aşkınıza ve size.
Ne dünya beee....
Teselli bulamıyor insan yazmakta teselli olmuyor artık eski resimlerde. Kaçıyorsun insanlardan köşe bucak, sokak köpekleri bile yanaşmıyor yanına.
Teksin.
Çektiğin tesbih bir elinde diğerindeyse yarıyı bulmuş bir şişe. Hasretler dağ oluyor gönlünde , uykusuzluk nöbetlerindeyse sıra hep ama hep sende. Gönlün kocaman oluyor sen altında eziliyorsun. Dedim ya hasretler dağ oluyor sen o dağda kar tanesi oluyorsun. Binlercesi gibi...
Dalıyorsun geçmişe sanki hiç çıktığın varmış gibi, kelimeler doluyor birikiyor o anlamı çok olan kelimeler...Söyleyecek içini dökecek yıldızlardan başka kimseyi bulamıyorsun yanında...
Sesin titrek ve hüzünlü çıkıyor adını oruspu koyuyorsun kaderin....
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
ne kaderle ne de yalnızlıkla bşa çıkabilir insan.zira gücün yetmez herikiside oynar seninle oyuncak gibi,kırar atar sonr hoyrat bir çocukmuşçasına...
YanıtlaSilamma ve lakin o yalnızlıkla o kaderle çarpışan başkaları da var sen gibi ve ben gibi...kimse yoksa biz varız be kendi yalnızlıklarımızla birarada...